Άλλη μια γκρίζα νύχτα και η θύμιση σου φτάνει ως το μπαλκόνι μου
Χτυπά δειλά την πόρτα, κι'ύστερα τρέχει, χάνεται μες'τα σκοτάδια του μυαλού
Δεν μπόρεσες κι'απόψε να διαβείς το κατώφλι μου
Μόνο περίμενες σιωπηλά μήπως σε δω να στέκεις
Κρυμμένος πίσω απ'τις λέξεις που δεν πρόφτασες να πεις,
ντυμένος μ'ολα εκείνα που αρνήθηκες να νιώσεις
Μα πες μου αλήθεια...πώς να ξορκίσω αυτή την ένοχη σκιά;
Τρέφει το νου που σε γυρεύει εκεί στη δύση
Κλαίει ξανά που δεν κατάφερες να'ρθείς
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου