Δευτέρα 23 Μαΐου 2011

Remember not to forget


It's all gone.
A few weeks later, and I'm still here, standing still...counting.
I count the days, the hours passing, the distance, the tears, the sunsets, the lights at the port, the melodies that can't be heard anymore...you.
I count you in my dreams, in my thoughts, in my everything...and everything looks different.
I left once again, convinced that i should have stayed there forever. Sound asleep on the bed of your eternal peace, haunted by the depth of your look...I knew. I knew I couldn't ask for more.
And then suddenly, one day, I opened my eyes in fear. The screaming monsters of an old alarm clock took my dreams away.
Darkness all over me.
And the things I used to love the most have become distant, causing pain. Your face is starting to fade and the taste of your kiss is now far from memorable.

...As for me, every night is pretty much...this night...Walks on the beach, music, a piece of paper and a pen that struggles to fit all my memories in a few lines.

I whisper " I miss you" every now and then, hoping that my voice will get to you some day

Σάββατο 19 Μαρτίου 2011

Και όπως ξαπόσταινα εκεί στον πάτο, με το κεφάλι ψηλά, ήθελα ακόμη να δώσω "τα πάντα"...και ας τα είχα χάσει όλα. "Τα πάντα"...φώναζε κάτι μέσα μου, "Τα πάντα για ένα τίποτα".

Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011

Στιγμές


"Στιγμές"...
Αν καταφέρεις να τις απομονώσεις, κάπου μέσα τους κρύβεται η ευτυχία σου...Αν πάλι αποτύχεις, να αισθάνεσαι ευγνώμων για όλα εκείνα που ίσως βασάνιζαν το μυαλό σου στη θέα τους...να αισθάνεσαι ευγνώμων που δεν είσαι "εγώ".
Γιατί εγώ βλέπεις λύγισα κυνηγώντας για καιρό αυτό το "τίποτα" που πάντα βρισκόταν μπροστά από μένα. Χάθηκα αναζητώντας την αλήθεια που δε θα μάθαινα ποτέ, γιατί απλά δεν υπήρχε. Πίστεψα σε αυτές και προδόθηκα καθώς αγνόησα τις όποιες επιπτώσεις της μαγείας τους. Και μετά τις πέταξα στην άκρη με την ελπίδα πως θα λυτρωθώ. Τις έβλεπα στιβαγμένες στη σοφίτα, και έτσι βουβές όπως ήταν φάνταζαν ακίνδυνες.
Μην τις αφήσεις να σε αποπλανήσουν, πάντα γυρίζουν πίσω, και σε κάθε επιστροφή τους ζητάνε όλο και πιο πολλά. Ίσως γιατί δε θέλουν να τις ξεχάσεις. Μπορεί και νά'χουν δίκαιο.
Είναι όμορφες οι στιγμές, δε λέω, αρκεί να τις χειριστείς σωστά. Όταν συμβαίνουν ζήσε τες! Νιώσε τη δύναμή τους με όλο σου το είναι. Αντιμετώπισέ τες σαν να είναι οι τελευταίες σου. Πιες κάθε τους σταγόνα και γεύσου τη γλύκα τους στα χείλη σου. Και όταν εκείνη η ώρα περάσει, κάνε ένα βήμα πίσω. Γίνε θεατής σε άδειο θέατρο...
Το νιώθεις..; Είσαι εσύ ο πρωταγωνιστής, το έργο όμως έχει παιχτεί. Τώρα απλά κάθεσαι στην πρώτη σειρά και το κοιτάζεις. Δεν το ξαναζείς, μόνο βλέπεις.
Μην μπεις στον κόπο να κρίνεις. Αν καταφέρεις, μάθε από τα λάθη σου. Αν πάλι όχι, θα έχεις την "τύχη" να ξαναδείς κάποια στιγμή το ίδιο έργο.

Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011

Αγγίζοντας το άπιαστο


Η ώρα πέρασε, οι ήχοι σιωπούν και τα φώτα σιγά σιγά σβήνουν.
Είσαι εδώ. Οι σκέψεις μου γεμάτες από σένα λες και ο κόσμος σταμάτησε για λίγο να γυρίζει.
Μου λείπεις. Προσπαθώ μάταια να διώξω την αίσθηση της απουσίας σου.
Ξέρεις...δεν είμαι εγώ αυτή, μα κάτι δυνατό μέσα μου με νικά.
Και συ...αν γινόταν απλά ν'αποφασίσεις...
Φοβάσαι...κάτι φοβάσαι κι'αυτός ο φόβος σε τραβάει μακριά, σε παίρνει πίσω.
Δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Κουράστηκα. Κουράστηκα κι'ας σε γνωρίζω τόσο λίγο μόνο...
Υπάρχουν φορές που θά'θελα όσο τίποτε στον κόσμο να μπω για μια στιγμούλα στο μυαλό σου, να διαβάσω τις δικές σου σκέψεις.
Πάντα παράξενα μου τα λες και χάνομαι.
Χάνομαι όπως τότε που το κορμί μου δεν άντεχε άλλο το γλυκό σου άγγιγμα ή όπως όταν μου ψιθύριζες ζεστά πως σού'χω λείψει.
Και γω δεν ήθελα ν'ακούσω τίποτε άλλο. Μού'φτανε μόνο αυτό και να σε κοιτάζω. Να σε κοιτάζω με τις ώρες να κοιμάσαι πλάι μου, ήσυχα, σαν μωρό παιδί και με τον ήχο της πνοής σου να γαληνεύω τα κύματα μέσα μου.

Πέμπτη 10 Ιουνίου 2010

Τρομάζω… γυρίζουν απ’ το πουθενά οι χειρότεροι εφιάλτες μου, περασμένα μεσάνυχτα, και με καταδιώκουν. Ζητάνε πίσω όσα αρνήθηκα. Ουρλιαχτά στις υπόκωφες στιγμές μου. Δεν απαντώ…κάνω πως δεν είμαι εδώ. Έτσι μόνο φεύγουν.

Μη μου κλείνεις το φως…σκέφτομαι πιο πολύ όταν έχει σκοτάδι...

Τετάρτη 26 Μαΐου 2010

Ξημερώνει


Πώς να σκιτσάρω τη μορφή σου σε χαρτί
και πώς εσύ μια μελωδία να διαλέξεις...

Ίσως και να μην υπήρξες ποτέ
Μπορεί και νά'σουν μια απάτη

σαν αυτές που σέρνονται στα υπόγεια σοκάκια του μυαλού
πάντα θαμμένος βαθιά
κλειδωμένος σε σεντούκια που δεν βρέθηκαν

Και γω που νόμιζα πως είχα το κλειδί- τι αφελής...

Κάνω μια βόλτα στο δωμάτιο περιμένοντας κάτι ν' αλλάξει

Είσαι ακόμη εδώ, μα τώρα έχω πάψει να σκέφτομαι
Η σιωπή σε σπρώχνει πάλι πίσω...μακριά
Κλείνω το φως και σκίζω με μανία το χαρτί

Δευτέρα 17 Μαΐου 2010

Λίγο θάρρος ακόμη

Άλλη μια γκρίζα νύχτα και η θύμιση σου φτάνει ως το μπαλκόνι μου
Χτυπά δειλά την πόρτα, κι'ύστερα τρέχει, χάνεται μες'τα σκοτάδια του μυαλού
Δεν μπόρεσες κι'απόψε να διαβείς το κατώφλι μου
Μόνο περίμενες σιωπηλά μήπως σε δω να στέκεις
Κρυμμένος πίσω απ'τις λέξεις που δεν πρόφτασες να πεις,
ντυμένος μ'ολα εκείνα που αρνήθηκες να νιώσεις
Μα πες μου αλήθεια...πώς να ξορκίσω αυτή την ένοχη σκιά;
Τρέφει το νου που σε γυρεύει εκεί στη δύση
Κλαίει ξανά που δεν κατάφερες να'ρθείς