Ξημερώνει

Πώς να σκιτσάρω τη μορφή σου σε χαρτί
και πώς εσύ μια μελωδία να διαλέξεις...
Ίσως και να μην υπήρξες ποτέ
Μπορεί και νά'σουν μια απάτη
σαν αυτές που σέρνονται στα υπόγεια σοκάκια του μυαλού
πάντα θαμμένος βαθιά
κλειδωμένος σε σεντούκια που δεν βρέθηκαν
Και γω που νόμιζα πως είχα το κλειδί- τι αφελής...

Κάνω μια βόλτα στο δωμάτιο περιμένοντας κάτι ν' αλλάξει
Είσαι ακόμη εδώ, μα τώρα έχω πάψει να σκέφτομαι
Η σιωπή σε σπρώχνει πάλι πίσω...μακριά
Κλείνω το φως και σκίζω με μανία το χαρτί