Αγγίζοντας το άπιαστο

Η ώρα πέρασε, οι ήχοι σιωπούν και τα φώτα σιγά σιγά σβήνουν.
Είσαι εδώ. Οι σκέψεις μου γεμάτες από σένα λες και ο κόσμος σταμάτησε για λίγο να γυρίζει.
Μου λείπεις. Προσπαθώ μάταια να διώξω την αίσθηση της απουσίας σου.
Ξέρεις...δεν είμαι εγώ αυτή, μα κάτι δυνατό μέσα μου με νικά.
Και συ...αν γινόταν απλά ν'αποφασίσεις...
Φοβάσαι...κάτι φοβάσαι κι'αυτός ο φόβος σε τραβάει μακριά, σε παίρνει πίσω.
Δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Κουράστηκα. Κουράστηκα κι'ας σε γνωρίζω τόσο λίγο μόνο...
Υπάρχουν φορές που θά'θελα όσο τίποτε στον κόσμο να μπω για μια στιγμούλα στο μυαλό σου, να διαβάσω τις δικές σου σκέψεις.
Πάντα παράξενα μου τα λες και χάνομαι.
Χάνομαι όπως τότε που το κορμί μου δεν άντεχε άλλο το γλυκό σου άγγιγμα ή όπως όταν μου ψιθύριζες ζεστά πως σού'χω λείψει.
Και γω δεν ήθελα ν'ακούσω τίποτε άλλο. Μού'φτανε μόνο αυτό και να σε κοιτάζω. Να σε κοιτάζω με τις ώρες να κοιμάσαι πλάι μου, ήσυχα, σαν μωρό παιδί και με τον ήχο της πνοής σου να γαληνεύω τα κύματα μέσα μου.