"Στιγμές"...
Αν καταφέρεις να τις απομονώσεις, κάπου μέσα τους κρύβεται η ευτυχία σου...Αν πάλι αποτύχεις, να αισθάνεσαι ευγνώμων για όλα εκείνα που ίσως βασάνιζαν το μυαλό σου στη θέα τους...να αισθάνεσαι ευγνώμων που δεν είσαι "εγώ".
Γιατί εγώ βλέπεις λύγισα κυνηγώντας για καιρό αυτό το "τίποτα" που πάντα βρισκόταν μπροστά από μένα. Χάθηκα αναζητώντας την αλήθεια που δε θα μάθαινα ποτέ, γιατί απλά δεν υπήρχε. Πίστεψα σε αυτές και προδόθηκα καθώς αγνόησα τις όποιες επιπτώσεις της μαγείας τους. Και μετά τις πέταξα στην άκρη με την ελπίδα πως θα λυτρωθώ. Τις έβλεπα στιβαγμένες στη σοφίτα, και έτσι βουβές όπως ήταν φάνταζαν ακίνδυνες.
Μην τις αφήσεις να σε αποπλανήσουν, πάντα γυρίζουν πίσω, και σε κάθε επιστροφή τους ζητάνε όλο και πιο πολλά. Ίσως γιατί δε θέλουν να τις ξεχάσεις. Μπορεί και νά'χουν δίκαιο.
Είναι όμορφες οι στιγμές, δε λέω, αρκεί να τις χειριστείς σωστά. Όταν συμβαίνουν ζήσε τες! Νιώσε τη δύναμή τους με όλο σου το είναι. Αντιμετώπισέ τες σαν να είναι οι τελευταίες σου. Πιες κάθε τους σταγόνα και γεύσου τη γλύκα τους στα χείλη σου. Και όταν εκείνη η ώρα περάσει, κάνε ένα βήμα πίσω. Γίνε θεατής σε άδειο θέατρο...
Το νιώθεις..; Είσαι εσύ ο πρωταγωνιστής, το έργο όμως έχει παιχτεί. Τώρα απλά κάθεσαι στην πρώτη σειρά και το κοιτάζεις. Δεν το ξαναζείς, μόνο βλέπεις.
Μην μπεις στον κόπο να κρίνεις. Αν καταφέρεις, μάθε από τα λάθη σου. Αν πάλι όχι, θα έχεις την "τύχη" να ξαναδείς κάποια στιγμή το ίδιο έργο.
Αν καταφέρεις να τις απομονώσεις, κάπου μέσα τους κρύβεται η ευτυχία σου...Αν πάλι αποτύχεις, να αισθάνεσαι ευγνώμων για όλα εκείνα που ίσως βασάνιζαν το μυαλό σου στη θέα τους...να αισθάνεσαι ευγνώμων που δεν είσαι "εγώ".
Γιατί εγώ βλέπεις λύγισα κυνηγώντας για καιρό αυτό το "τίποτα" που πάντα βρισκόταν μπροστά από μένα. Χάθηκα αναζητώντας την αλήθεια που δε θα μάθαινα ποτέ, γιατί απλά δεν υπήρχε. Πίστεψα σε αυτές και προδόθηκα καθώς αγνόησα τις όποιες επιπτώσεις της μαγείας τους. Και μετά τις πέταξα στην άκρη με την ελπίδα πως θα λυτρωθώ. Τις έβλεπα στιβαγμένες στη σοφίτα, και έτσι βουβές όπως ήταν φάνταζαν ακίνδυνες.
Μην τις αφήσεις να σε αποπλανήσουν, πάντα γυρίζουν πίσω, και σε κάθε επιστροφή τους ζητάνε όλο και πιο πολλά. Ίσως γιατί δε θέλουν να τις ξεχάσεις. Μπορεί και νά'χουν δίκαιο.
Είναι όμορφες οι στιγμές, δε λέω, αρκεί να τις χειριστείς σωστά. Όταν συμβαίνουν ζήσε τες! Νιώσε τη δύναμή τους με όλο σου το είναι. Αντιμετώπισέ τες σαν να είναι οι τελευταίες σου. Πιες κάθε τους σταγόνα και γεύσου τη γλύκα τους στα χείλη σου. Και όταν εκείνη η ώρα περάσει, κάνε ένα βήμα πίσω. Γίνε θεατής σε άδειο θέατρο...
Το νιώθεις..; Είσαι εσύ ο πρωταγωνιστής, το έργο όμως έχει παιχτεί. Τώρα απλά κάθεσαι στην πρώτη σειρά και το κοιτάζεις. Δεν το ξαναζείς, μόνο βλέπεις.
Μην μπεις στον κόπο να κρίνεις. Αν καταφέρεις, μάθε από τα λάθη σου. Αν πάλι όχι, θα έχεις την "τύχη" να ξαναδείς κάποια στιγμή το ίδιο έργο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου